การกระทำ กับความคิด ที่เป็นไปในทางเดียวกันอย่างสุดโต่งเนี่ยนะ ในสังคมสมัยนี้กลับมองว่าเป็นการเสแสร้ง แต่การกระทำที่แสดงออกแค่เพียงเพื่อให้อีกฝ่ายพอใจ กลายเรื่องดี งั้นเรอะ
มันต่างอะไรกะคนเลี้ยงลูกแล้วไม่เคยตี ไม่เคยดุค่าว่ากล่าวตักเตือน แล้วเด็กมันก็ดันมาเสียคนเอาตอนโต
กับคนที่ยอมตีลูกตัวเอง ว่าลูกตัวเองแม้ตัวเองจะเจ็บปวด พอโตมา เด็กมันก็แยกแยะดีชั่วได้
มันต่างกันยังไง
ไม่ใช่ว่าอายุเยอะแล้วจะเสียคนไม่ได้ที่ไหน
ถ้ายังไม่รู้ว่าทางที่เดินไปมันผิด จะไปทางที่ถูกได้ยังไง
เจอพูดตรงๆไปอาจจะไม่พอใจ ลองเปิดใจซักนิด อาจจะได้เดินทางที่ถูกเร็วขึ้นมั้ย

ฝากไว้ให้ชาวโลก